Leuk dat je luistert naar dagvers, de dagelijkse podcast van het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap. Ik ben Dries.

Vandaag lezen we uit Exodus 2:1-10.

Een man uit de stam Levi trouwde met een vrouw uit dezelfde stam. Zij werd zwanger en ze kreeg een zoon. Toen ze zag hoe mooi hij was, verstopte ze hem. Drie maanden lang hield ze hem verborgen.
Toen de vrouw haar zoon niet langer kon verbergen, pakte ze een rieten mand. Die maakte ze waterdicht, en ze legde het kind erin. Daarna zette ze de mand in de rivier de Nijl, tussen het riet. De zus van het jongetje bleef in de buurt. Want ze wilde zien wat er verder met hem zou gebeuren.
Even later kwam de dochter van de farao naar de Nijl. Ze ging een bad nemen in de rivier, terwijl haar slavinnen langs de kant heen en weer liepen. Opeens zag ze de mand tussen het riet. Ze liet hem halen door een slavin. Toen ze de mand opendeed, zag ze het kind. Het jongetje huilde, en de dochter van de farao kreeg medelijden. ‘Ach,’ zei ze, ‘het is een Israëlitisch jongetje.’
Toen kwam de zus van het jongetje eraan. Ze zei: ‘Zal ik een Israëlitische vrouw zoeken die het kind de borst kan geven?’ ‘Ja,’ zei de dochter van de farao, ‘doe dat maar.’
Het meisje ging haar moeder halen. De dochter van de farao zei tegen de moeder: ‘Neem dit kind mee en voed het voor me. Ik zal u ervoor betalen.’ De moeder nam haar kind mee en voedde het.
Toen het jongetje groot genoeg was, bracht de moeder hem naar de dochter van de farao. Die adopteerde het kind en ze gaf hem een naam. Ze noemde hem Mozes. Ze zei: ‘Ik heb hem uit het water gehaald.’

----

Het nageslacht van Abraham woont ondertussen al meer dan vier eeuwen in Egypte en is uitgegroeid tot een enorm volk. Inmiddels heeft de farao de Israëlieten tot slaaf gemaakt. Het is tijd dat het volk bevrijd wordt, helemaal nu de Hebreeuwse babyjongetjes allemaal gedood moesten worden. Gelukkig is er een plan. Daarbij spelen verschillende vrouwen een belangrijke rol. Eén net geboren babyjongetje wordt niet gedood, maar door zijn moeder in een mandje gelegd. Zijn grote zus Mirjam blijft op een afstandje staan kijken wat er gaat gebeuren. Het zou maar zo kunnen dat haar broertje toch nog wordt gedood of met mandje en al wegspoelt. Maar nee, de baby ligt precies op de goede plek: hij wordt gevonden door de dochter van de farao. In plaats van hem uit te leveren aan de soldaten van haar vader, kijkt ze vol medelijden naar hem. Mirjam legt het eerste contact tussen haar en de echte, biologische moeder. Wat een moed!
 
Het kleine, hulpeloze jongetje groeit later uit tot de grote leider die zijn volk uit de slavernij zal bevrijden. Nadat het volk door een wonder door de Rietzee is ontsnapt, zingt Mirjam samen met haar broer een lied om God te danken. En tijdens de tocht naar het beloofde land geeft zij samen met Mozes en hun broer Aaron leiding aan het volk (Micha 6:4).
 
Mirjam liet zich niet door angst verlammen. Op welke momenten heb jij moed nodig? Wat doe je dan?