Leuk dat je luistert naar dagvers, de dagelijkse podcast van het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap. Ik ben Dries. 

Vandaag lezen we uit Deuteronomium 1:19-33. 

---

Vanaf de berg Horeb zijn we toen verder gereisd door de grote woestijn. Want zo had de Heer, onze God, het tegen ons gezegd. De reis door die verschrikkelijke woestijn zullen we nooit vergeten. We reisden in de richting van het bergland van de Amorieten, tot we aankwamen in Kades-Barnea.
Daar zei ik tegen jullie: ‘We zijn nu dicht bij het bergland van de Amorieten. Dat is het land dat de Heer, onze God, aan ons beloofd heeft. Wij moeten nu dat land binnengaan en het in bezit nemen. Dat heeft de Heer, de God van onze voorouders, tegen ons gezegd. Wees niet bang, en verlies de moed niet.’
Jullie kwamen toen allemaal bij mij en zeiden: ‘We willen graag een aantal mannen naar het land sturen om te kijken hoe het eruitziet. Zij kunnen ons dan vertellen hoe we moeten reizen en langs welke steden we komen.’
Ik vond dat een goed voorstel. Daarom koos ik twaalf mannen uit, één uit elke stam. Zij zijn het bergland in gegaan, tot ze in het Eskol-dal kwamen. Dat dal hebben ze helemaal bekeken. Ze kwamen terug met vruchten die ze daar geplukt hadden. Ze zeiden: ‘Het land dat de Heer, onze God, ons geeft, is prachtig!’
Maar jullie wilden niet verder reizen. Jullie wilden niet doen wat de Heer, jullie God, gezegd had. Jullie zaten te klagen in je tenten. Jullie zeiden: ‘De Heer heeft vast een hekel aan ons! Hij heeft ons alleen maar uit Egypte bevrijd om ons te straffen. Hij wil zeker dat de Amorieten ons straks allemaal doden!
Wat is dat eigenlijk voor een land waar we heen gaan? Er wonen mensen die sterker en groter zijn dan wij. Er wonen zelfs reuzen! En de steden hebben allemaal heel hoge muren. Dat hebben de mannen die het land gingen bekijken, ons verteld. We zijn bang, we durven niet naar dat land te gaan!’
Ik zei toen tegen jullie: ‘Jullie hoeven echt niet bang te zijn voor die mensen. Want de Heer, jullie God, zal jullie leiden. Hij zal voor jullie vechten, net zoals hij in Egypte voor jullie gevochten heeft. En hij zal als een vader voor jullie zorgen. Net zoals hij altijd voor jullie zorgde in de woestijn, de hele reis lang.’
Ja, de Heer, jullie God, heeft jullie altijd geleid. Hij liet jullie zien waar jullie je tenten konden neerzetten. ’s Nachts ging hij voor jullie uit in een vuur, en overdag in een wolk. Maar toch vertrouwden jullie niet op hem.

---

Mozes kijkt terug op wat er is gebeurd. Bijna niemand van de mensen die naar hem luisteren, heeft de dingen waarover hij vertelt zelf meegemaakt. Toen God hem als leider aanstelde, vroeg hij God om hulp. Hij wees wijze mannen aan om hem te helpen. Hij vertelde hun hoe ze moesten rechtspreken. Vervolgens trok het volk verder om het beloofde land in te nemen. Maar de Israëlieten werden bang toen zij de sterke Amorieten zagen. Zij vertrouwden niet op God en daardoor moesten ze weer terug naar de woestijn. Mozes vertelt al deze dingen opdat deze nieuwe generatie niet zal vergeten: ‘De Heer is al die tijd bij ons geweest, Hij zal ons helpen, ons leiden, voor ons zorgen. We moeten op Hem vertrouwen!’ Dat zal moed geven voor de dingen die hun ook in het nieuwe land te wachten staan.  

Als je terugkijkt op jouw leven, zie je dan hoe God betrokken is geweest? Kan dat steun en moed geven voor de tijd die voor je ligt?